در درون کومه تاریک من

که ذره ای با آن، نشاطی نیست

و جدار دنده های نی به دیوار اتاق ام

دارد از خشکی اش می ترکد

چون دل یاران که در هجران یاران

قاصد روزان ابری، داروک!

                  کی می رسد باران؟

 نیما

                                                   فریدون مشیری

روزهای خوب سرگردانیم

روزهائی که از نگاه گرم تو سبز می گشت

باغ سرد زندگانیم

آن روزهای سرد زمستانی

میان خیابانهای شهر خواب آلود

که من تنها و غمگین می گذشتم زار

از کنار تیرهای چوبی و ناودانها

که دائم بر سرم اشکشان می ریخت

تنها صدای تو بود که فرمان سکونم می داد

آری غریبه تو رفتی اما خیابانهای پر برف باقی اند

تو رفتی اما صدای بودن تو بر سنگفرشها جاریست

تو رفتی اما نگاه سرد من به کوچه خلوت می لغزد آرام آرام

بگشای نرگست را

صبح دیگر آمدستی باز رویا جان

تن میاسای

کان فلان گوید که فردا سخت نزدیکست

و تو چه می دانی که فردا چیست دیگر

عروسک هایت، آن دخترکهای معصوم ناله شان برخاست

تن کاغذ خورشید تو را انتظار می کشد باز

قلم بردار،کج و معوج خطی برکش

بسان جای پای رعدی بر نمی پیکر ابر باران زای

خانه را پر کن از عطر نفس هایت

خنده و شعر و های هایت

هوروش دستانت را برفراز از پس کوه بلند تخت خوابت

تا ببینند ماهیان

کان تهی چاه شکم شان

پر شود لختی دگر

بگشای نرگست را

صبح دیگر آمدستی باز رویا جان

در این مشکین شب وهم آلود بی پایان

غمی خاکستری آواز برداشت

دو دستش بر شانه ام آویخت

و چشمش در دیده ام در ماند بر جای

سخن سر داد:

"ای رفته تا باغ خزان آگین رویاهای بی هیچ رنگ

ای رفته تا بغض غروب

حضور کهنه احساس نا پیدات را

بر بستر تنهائی ام حس می کنم"

پل حسرت پیدا شد

و چشمی در گشود بر بندی اشک

و لبخندی گم و ناپیدا به اعماق فروخست

آری منحنی نور سر بر بالش افقهای بیکران فرو برده بود

که با همه آوازش

به زیبا تر سرودی خواناست.

من و تو یکی دیده گانیم

که دنیا را هر دم

                    در منظر خویش

                                        تازه تر می سازد.

نفرتی 

از هر آنچه بازمان دارد

از هر آنچه محصورمان کند

از هر آنچه واداردمان

                               که به دنبال بنگریم

دستی

که خطی گستاخ به باطل می کشد.

من و تو یکی شوریم

 از هر شعله ای برتر

که هیچ گاه شکست را بر ما چیره گی نیست

چرا که از عشق

رویینه تنیم.

و پرستویی که در سر پناه ما آشیان کرده است

 با آمد شدنی شتابناک

خانه را

         از خدایی گمشده

                              لبریز می کند.

احمد شاملو (ا.بامداد)