سرود ابراهیم در آتش

در آوار ِ خونین ِ گرگ‌ومیش دیگرگونه مردی آنک، که خاک را سبز می‌خواست و عشق را شایسته‌ی زیباترین ِ زنان که این‌اش     به نظر هدیّتی نه چنان کم‌بها بود که خاک و سنگ را بشاید. چه مردی! چه مردی!     که می‌گفت قلب را شایسته‌تر آن که به هفت شمشیر ِ عشق     در خون نشیند و گلو را بایسته‌تر آن که زیباترین ِ نام‌ها را     بگوید. و شیرآهن‌کوه مردی از این‌گونه عاشق میدان ِ خونین ِ سرنوشت به پاشنه‌ی آشیل     درنوشت.ــ رویینه‌تنی     که راز ِ مرگ‌اش اندوه ِ عشق و غم ِ تنهایی بود. □ «ــ آه، اسفندیار ِ مغموم! تو را آن به که چشم فروپوشیده باشی!» □ «ــ آیا نه     یکی نه     بسنده بود که سرنوشت ِ مرا بسازد؟ من تنها فریاد زدم     نه! من از     فرورفتن     تن زدم. صدایی بودم من ــ شکلی میان ِ اشکال ــ، و معنایی یافتم. من بودم و شدم، نه زان‌گونه که غنچه‌یی     گُلی یا ریشه‌یی     که جوانه‌یی یا یکی دانه     که جنگلی ــ راست بدان‌گونه که عامی‌مردی     شهیدی; تا آسمان بر او نماز بَرَد. □ من بی‌نوا بند‌گکی سربه‌راه     نبودم و راه ِ بهشت ِ مینوی من بُز روِ طوع و خاک‌ساری     نبود: مرا دیگرگونه خدایی می‌بایست شایسته‌ی ِ آفرینه‌یی که نواله‌ی ناگزیر را     گردن     کج نمی‌کند. و خدایی دیگرگونه آفریدم». □ دریغا شیرآهن‌کوه مردا     که تو بودی، و کوه‌وار پیش از آن که به خاک افتی نستوه و استوار     مُرده بودی. اما نه خدا و نه شیطان ــ سرنوشت ِ تو را     بُتی رقم زد که دیگران     می‌پرستیدند. بُتی که     دیگران‌اش     می‌پرستیدند.