در انتظار تو می نشستند ثانیه ها اما تو از آنسوی زمان می شکفتی نرم نرمک از هر شیار پنجره سرک می کشید خورشید و مهمان غوغای گنجشککان می شد شاخسار بید پیر در خالی دستانم رها می شد خطوط پیکر بلورینت و در جانم  فریاد می کشید  هزاران هزار خورشید کومه ام از لحن خنده هایت  پر می شد از اشتیاق و کلام افروخته می شد  از داغ نوازشهای تو چشم آفتاب را یادت هست خمار ویرانی "ما" بود